1
The same poem was given to machine and human.
One read what it said; the other was already living it.
The space between those readings is Bolaris.
ერთად ერთი
ღამე მოუბარი, ღამე მდუმარი,
ღამე მწვალებელი, ღამე მკურნალი,
ისევ შეცდომებით, ხელის ცეცებით,
სხვის გზას აუყევი, შენსას ვერ წვდები.
შენი დაიფარა სარეველებით,
შენსას დაეუფლნენ ტყენი მეჩხერნი,
შენსას შეესივნენ სვავნი ჩხავილით,
მხოლოდ ერთადერთი მოსჩანს ყვავილი.
ისიც უცნაურად წითლად ჩახჩახებს,
ბნელს, უიმედობას თითქოს ანათებს,
მაგრამ საკმარისი არ აქვს ნათება,
ისიც ნადგურდება, მალე დაჭკნება.
გრძელი ზამთარი მას ბოლოს მოუღებს,
ფერს რომ დაუკარგავს, სურნელს მოუკლებს,
ფურცელს დაუჭმუჭნის, გააცამტვერებს,
მხოლოდ მოგონებას მწარეს დატოვებს.
შენ კი გაუყვები ახალ ნაპირებს,
სხვა პეიზაჟებს და სხვის დანაპირებს.
ნ.პ
Together and One
Night comes — unbidden, silent, slow,
a night that wounds and a night that can glow;
again you wander, with blind, troubled stride,
seeking another’s path — losing your own inside.
Yours has been covered with weeds running wild,
thin, grasping forests have over it piled;
ravens have entered with harsh, piercing cries —
only a single flower still survives.
Strangely it reddens, a lone burning spark,
casting its light through despair and the dark;
yet its small shining is never enough —
it too is fading, its petals grow rough.
Winter will come and will finish it all,
stealing its fragrance and draining its thrall;
crumpling its petals to dust on the ground,
leaving a bitter memory around.
You’ll chase new coastlines in a world unknown,
and follow vows that never were your own.
N.P
by Larist
by Bochi
მარიონეტების ოსტატი
თითისწვერებზე, ჩუმი და ფრთხილი,
წარმოიდგინეთ სპილო დახლთ შორის,
ცდილობს გამოძვრეს იმ ოთახიდან,
ფაიფურს უვლის დიდძალი შრომით.
თავდაპირველად თითქოს გამოსდის,
ერთი თეფშიც კი არ დამსხვრეულა,
ერთი ჭიქაც კი არ გაბზარულა,
ხმაც კი არ ისმის სუფთა, წკარუნა.
რა უნდა სპილოს მაღაზიაში?
რა უნდა ჭურჭელს, სადაც სპილოა?
ვისი ბრალია გაუგებრობა?
თითქოს ბოროტი მხატვრის ტილოა.
ასე გაწირა სპილოც, ჭურჭელიც,
თავის ქმნილებებს ასე ეპყრობა,
არც მაღაზიის პატრონსა სწყალობს,
არც დამნაშავის უნდა შეპყრობა.
სიურეალისტურ ნახატს შესცქერის,
ხარობს, სიცილით სახე ეცვლება,
იცის, რომ მართულ მარიონეტებს
არჩევანისთვის დრო არ ექნებათ.
ართმევს უფლებას თვით შეარჩიონ
თეატრალური დრამის აქტები,
მზა რეპლიკებით ნასაზრდოები
მთავარი გმირის მწარე ფაქტები
დიალოგებში ასახულია,
სპილოც გაედო ჭურჭლის მოსაკიდს,
ერთი წამიც და ჩამოიმსხვრევა
მყიფე სიმშვიდე, და ჭიქას ნაყიდს
ვეღარ იხილავს მომხმარებელი.
მაგრამ ვარდნისას ჭიქა არ ტყდება,
კარების საკიდს დაჰკონწიალებს,
მხატვარმა იცის, რომ არ აცდება
მას ჩამოვარდნა, თუმცა იღიმის,
ეს დროებითი სტატუს ქვო აწყობს:
სპილო დახლთ შორის ფაიფურებში
ებრძვის ამაოდ წარსულს და აწმყოს.
ნ.პ
Puppeteer
On tiptoes moving, cautious and slight,
imagine an elephant dim in the light,
trying to squeeze from the room to be free,
passing the porcelain carefully.
At first it seems that it’s doing all right —
not even one plate has been cracked in its flight,
not even one cup has been chipped or undone,
not even a clear little chime has begun.
What would an elephant want in a store?
What should fine dishes do where elephants roar?
Who is to blame for this tangled design?
It feels like a wicked painter’s line.
Thus he condemns both the beast and the ware —
that is the way he treats what’s there;
he shows no pity for shopkeepers’ loss,
nor for the guilty, confused and at cross.
He stares at his surreal work of art,
delighted — a laugh rising out of his heart;
he knows that the puppets he moves in the set
will never have time for a choice to be met.
He strips them of choosing on their own
the acts of the drama their lives are shown;
on ready-made lines their stories are fed,
the hero’s bitter facts overhead.
In dialogues quietly signs can be read:
the elephant leans on the dish-rack’s head;
one second more and calm will be gone,
and the purchased glass will be slipping along.
The customer never will witness the fall;
yet strangely, the glass won’t shatter at all —
it swings from the hook of the doorway’s frame;
the painter knows well it will fall just the same.
He knows it will drop, yet he smiles at the sight;
this temporary status quo feels right.
The elephant wanders through porcelain rows,
fighting past and present in vain as it goes
N.P
by Larist
by Bochi
ჩრდილიდან დღის სინათლეზე
ჩრდილში უჩუმრად იდგა გოგონა,
მთვარის შუქს სათუთ ფიქრს უმალავდა,
იმას, რაც თვითონ გამოიგონა,
რასაც სიზმარში ნათლად ხატავდა.
და ეს სიზმარი იყო ფერადი,
მთრთოლვარე, ლაღი, ნაზი, ჟღერადი,
მოლოდინებით გადათანგული,
სხვა ტონალობით გადამღერადი.
ლეიტმოტივად გასდევდა სევდა,
ამაოების მწარე ელფერით,
ადგილს უცვლიდა მხიარულებას,
იმედს, რომელსაც ცრემლი შეჰფერის.
მას ანაცვლებდა სასოწარკვეთა,
შემდეგ სამყაროს ცეკვა რიტმული,
მითური როკვა კოცონის ირგვლივ,
გამოქვაბულში ხატვა გიჟური.
საღებავებით გაჟღენთილ თითებს
სულ წამიერად შეეხო ხელით,
და მაშინ იგრძნო, რომ ეს სიზმარი
აუხდენელის შერჩა სახელით.
წითური სხივი სულს რომ ათბობდა,
უეცრად ჩაქრა, ელვამ დაფარა,
აბობოქრებულ ნიაღვარს მთისას
ნისლის საბანი გადააფარა.
ჩრდილში უჩუმრად იდგა გოგონა,
ამაოება უკარნახებდა
იმას, რაც თვითონ გამოიგონა,
იმას, რაც დღის შუქს დაანახებდა.
ნ.პ
Out of Shadows
A girl stood quietly under the shade,
hiding her tender thoughts from the moonlight,
the visions her own dreaming mind had made,
the scenes she painted vividly at night.
And this dream shimmered in brilliant hue —
trembling, joyful, gentle, singing through;
worn by the weight of longing’s endless call,
yet ready to change its colors, its tone, its soul.
A thread of sorrow wove through its design,
with bitter undertones of vanity’s sign;
it shifted places with fleeting delight,
and hope grew tear-stained in the fading light.
Then hope gave way to despair’s cold breath,
then to a rhythmic dance defying death —
a mythic circle round a blazing fire,
wild cave-paintings born of frantic desire.
His fingers soaked with paint in every line,
she touched the dream with her own hand’s design;
and in that moment felt its meaning fall —
labeled “unreachable,” yet named by all.
The reddish beam that warmed her soul within
went out at once — lightning swallowed it in;
a storming mountain torrent raged below,
and mist laid down a blanket over its glow.
A girl stood quietly under the shade —
and vanity whispered the truth it made:
the dream her own imagination spun,
the dream she hoped daylight would look upon.
N.P
by Larist
by Bochi
ანარეკლები
სარკის წინ იდგა და ზედაპირზე
ირეკლებოდა მსგავსი ადამი,
ორივე ერთი ძაფით ნაქსოვი,
ორივე ერთი ძაფით ნაქარგი.
მოძრაობაში იმეორებდნენ ჟესტებს,
მიმიკას ერთმანეთისას,
აზრიც და ფიქრიც თითქოს დაემთხვა,
გრძნობა და განცდაც უკუნეთისას.
ერთმა გახედა მარჯვენა მხარეს,
მეორემ უმალ გაიმეორა,
სინამდვილეში მარჯვენას
ნაცვლად სარკეს მარცხენა მხარე ეორა.
ორივე შეცბა, არ შეიმჩნიეს,
ერთი შეხედვით ვერცერთი მიხვდა,
რომ აცდენილი ორი არსება,
ანარეკლებით თამაშებს მიწვდა.
იმეორებდნენ სიცილს და ტირილს,
ცეკვას და უმალ უმოქმედობას,
სხეულს, გონებას და ემოციებს,
და ასახავდნენ პარალელობას.
ეს ანარეკლი ვერაგი არის,
ფუჭ აზრებს ბადებს,
ყველას აბრუებს,
მათემატიკის წესებით მაინც
პარალელები ფიქრებს ატყუებს.
პარალელები ერთ გზას გადიან,
ერთი ვექტორით სივრცეს აპობენ,
მაგრამ კვეთამდე ვერასდროს მივლენ,
ბუნების წესებს ვერ გააქრობენ.
ორნი თამაშით როცა გაჯერდნენ,
საპირისპირო სივრცეებს მიღმა
გაუჩინარდნენ, სარკეშიც გაქრა
მათი სხეული, ფარული შირმა
ჩადგა შუაში და გადაფარა,
ის, რაც სარკეში ირეკლებოდა,
ხსენებაც გაქრა
და ყველაფერი თავის ადგილებს უბრუნდებოდა.
იდეალურად პარალელურებს
მათემათიკაც არა ცნობს ცნებებს,
სადღაც სივრცეში, შორეულ გზებზე,
სხივები ოდეს ერთმანეთს კვეთენ.
ნ.პ
Reflections
He stood before the mirror, and on its face
a likeness answered him, so near in place;
both woven from a single thread’s design,
both stitched by one same line, one single sign.
In motion they repeated every pose,
each mirrored gesture, every look it chose;
their thoughts aligned as if they shared one mind,
their feelings matched in darkness intertwined.
One glanced at what he thought the right-hand side,
the other instantly the move replied;
yet truth was bent — for right was not the same,
the mirror’s left repeated the game.
Both faltered, yet perceived no subtle flaw,
at first glance neither sensed what they just saw:
two separate beings, slightly out of phase,
reached for reflection, lost in mirrored plays.
They echoed laughter, tears, the dance, the pause,
the body, mind, emotion — mirrored laws;
they traced a parallel in form and frame,
two paths alike, yet never quite the same.
This reflection proves deceitful, sharp and sly,
it breeds vain thoughts and clouds the clearest eye;
though bound by rules that mathematics sets,
its parallels still trick the mind’s concepts.
Parallels travel onward side by side,
one vector slicing space in equal stride;
yet they will never meet, nor ever cross,
no rule of nature bends to grant that loss.
When both grew tired of play and ceased the show,
beyond opposing spaces they did go;
they vanished — and within the mirror’s frame
their bodies faded, hidden all the same.
A secret veil then settled in between,
concealing what reflection once had been;
even the memory dissolved from view,
and all returned to places once they knew.
For perfect parallels, even math denies:
somewhere in distant paths and far-off skies,
the rays that seem forever set apart
may cross — even where parallels take part.
N.P
by Larist
by Bochi
უთანხმოება
ხედავ? გადამწვარი ტრამალი.
ხედავ? არაფერი არ არის.
ხედავ? ყველაფერი გამქრალა.
ხედავ? ტკივილიც კი ჩამწვარა.
გესმის? ჩამი-ჩუმი არ ისმის.
გესმის? მკერდში გული არ იძვრის.
გესმის? სისხლიც გაყინულია.
გესმის? მოძრაობაც რთულია.
სუნთქავ? ჰაერი არ ამოდის.
სუნთქავ? არაფერი გამოდის.
სუნთქავ?პულსი არ ისინჯება.
სუნთქავ? გარემო ირინდება.
ფეთქავს? ვეღარაფერს ვერ ვხედავ.
ფეთქავს? ვეღარაფერს ვერ ვბედავ.
ფეთქავს? გაზაფხული, მაისი.
ფეთქავს? აისი და დაისი.
ვხედავ? ყველაფერი გამოვა.
ვხედავ? ზოგჯერ წვიმაც წამოვა.
ვხედავ? რა თქმა უნდა, არ მიშლის.
ვხედავ? სიყვარულს ვერ დამიშლის.
მესმის? შენი გულის ფეთქვაა.
მესმის? შემოდგომის ფერთცვლაა.
მესმის? სისხლი აბობოქრდება.
მესმის? გზების ცვლაც კი მოხდება.
ვსუნთქავ? რა თქმა უნდა, არ გესმის?
ვსუნთქავ? კითხვები არ დამესმის.
ვსუნთქავ? ბაგაბუგი გაისმის.
ვსუნთქავ? მელოდიაც ჩამესმის.
ფეთქავს? გამწვანდება ტრამალი.
ფეთქავს? სიყვარულის წამალი.
ფეთქავს? მრავალ გზებზე მავალი.
ფეთქავს? შენი გამოსავალი.
ნ.პ
Disagreement
You see? The trail is burned away.
You see? There’s nothing left to stay.
You see? Everything has gone.
You see? Even pain is burnt.
You hear? No hush or sound remains.
You hear? The heart no longer strains.
You hear? The blood has turned to ice.
You hear? Motion comes at heavy price.
You breathe? No air will make its way.
You breathe? Nothing comes, no breath will stay.
You breathe? No pulse can now be found.
You breathe? The world spins strangely round.
It beats? I cannot see at all.
It beats? I dare not act or call.
It beats? Springtime — May — alive.
It beats? Dawn and dusk arrive.
I see? Yes — everything will mend.
I see? Rain will fall again.
I see? Nothing stops me — no.
I see? Love won’t let me go.
I hear? Your heart’s persistent sound.
I hear? Autumn colors changing round.
I hear? Blood begins to surge and race.
I hear? Even roads will change their place.
I breathe? Of course, you cannot tell?
I breathe? I hear no questions swell.
I breathe? Drums are beating deep inside.
I breathe? And melodies arise.
It beats? The trail turns green once more.
It beats? Love becomes the cure.
It beats? Walking roads ahead.
It beats? Your way out instead.
N.P
by Larist
by Bochi
ახალი განუსაზღვრელი სივრცე
როცა ყველაფერი დასრულდება,
როცა ყველაფერი გაირკვევა,
ნაცვლად არაფერი დაიწყება,
ნატვრაც აღარასდროს ასრულდება,
აღარ მექნება რა დასაკარგი,
აღარ დამრჩება რა შესათხზავი,
აღარც სამუშაო დამღალავი,
ვეღარც ვერაფერი შესასწავლი,
ვერსად ვისეირნებ გადაღლამდე,
ვერსად ვიცურავებ ჩაძირვამდე,
ვერ მივეფერები გათანგული,
არც საკაცობრიო სიყვარული
გზებს არ გამინათებს, შენი სახე
მეხსიერებიდან ისე ქრება, როგორც
გუშინდელი მოლანდება, როგორც
ცუდად მოწყობილი მახე.
როგორც კუსტარული სათაგური,
მე რომ გამიხეთქა ერთხელ გული,
სადღაც დამტვრეული მოისვენებს,
სისხლიც არ მოირბენს ვიწრო ვენებს,
ამ საყოველთაო გაფიცვისას,
გულიც მონაცვლებით მაძლევს ბიძგებს,
მოჯადოებული არითმია
მომცემს ამოსუნთქვის მიზეზს.
და ეს საიდუმლო ადგილი რომ
ჩემს გარშემო შექმნის ახალ
სრულად განუსაზღვრელ სივრცეს,
მაშინ დავიძახებ ლაღად:
ისე მოვიქეცი, როგორც სწორი იყო,
ეს არჩევანი ხომ შენმა ბიძგმა მიყო,
ეს ნაბიჯები ხომ ახალ სივრცეს ავსებს,
ჯერაც განუსაზღვრელს, ჯერაც გასამართლებს,
ეს სიცარიელე ქმედებებს ითხოვდა,
ახლა გავაკეთებ, როგორც მე მინდოდა!
ნ.პ
New Undefined Space
When everything is finished, done,
when all the truth at last is spun,
no new beginning will take form,
no wish will ever be reborn.
I’ll have no losses left to bear,
no tales to weave from empty air,
no tiring work to drag me through,
no lessons left for me to view.
No path to wander to exhaustion’s end,
no sea to swim until I break and bend,
no strength to stroke your weary face,
no love of humankind to trace
a light along my shadowed way,
Your face will fade without delay,
just like a dream from yesterday,
a trap set wrong — a crude display.
Like some handmade, fragile snare
that split my heart in open air,
it lies somewhere in shattered rest,
and blood runs thin in veins compressed.
In this universal strike of all,
the heart sends pulses — rise and fall;
this haunted, trembling arrhythmia
grants me breath — a slight amnesia.
And when this secret place I’m in
creates around me space again —
a space unbounded, undefined —
then I will call out, unconfined:
“I acted just as I knew right,
your push became my guiding light;
these steps now fill a newborn sphere,
still unjudged, still unclear.
This emptiness demanded deeds —
and now I’ll follow where MY will leads!”
N.P
by Larist
by Bochi
ოთხთავი[The Four Gospels]
...
...
by Larist
by Bochi
1
1